ISARD is een lokale organisatie die vele honderden mensen, in hoofdzaak boeren en landarbeiders van de lage kaste, helpt om hun dromen te realiseren. Ze zijn actief in grote delen van Sindhupalchowk, een ruraal district. Hun visie is die van Amartya Sen (en van ons): ontwikkeling = kansen en capaciteiten verhogen. Ze doen dat hoofdzakelijk door kleine spaargroepjes en later coöperaties op te richten en begeleiden, maar ook met trainingen. Uit die groepjes komen ideeën voort die ISARD op verschillende manieren zal ondersteunen. Door hun bottom-up aanpak beslaat hun werkdomein ongeveer alle basisbehoeftes die door de lokale bevolking geuit worden: onderwijs, water, werk, infrastructuur, bodembeheer en nog zo veel meer.

The Integrated Self-help Association for Rural Development betekent vrij vertaald: geïntegreerde zelfhulp vereniging voor rurale ontwikkeling.

Integrated : met geïntegreerd willen ze zeggen: holistisch, een totaalaanpak. Het kan volgens ISARD niet de bedoeling zijn om scholen te bouwen als je niet tegelijk iets doet aan chronische ondervoeding (via landbouw, veeteelt en inkomensprojecten), wat maakt dat kinderen niet naar school kunnen gaan (of er te suf zitten om er ook maar iets te leren).

Self-help : met zelfhulp. Niets in het leven is gratis en ISARD is de laatste organisatie om die houding als voorbeeld naar de bevolking aan te nemen. Mensen moeten zichzelf vooruit willen helpen, anders valt elk project op termijn als een kaartenhuisje in elkaar. In bijvoorbeeld de kleine infrastructuurprojecten is het altijd de bevolking zelf die de fysieke arbeid vrijwillig levert.

Rural Development : ook met rurale ontwikkeling zit ISARD exact waar het moet zitten: bij de arme massa op het platteland. Als ruraal Nepal een land zou zijn dan zou het in de wereldwijde ranglijst van de Human Development Index (HDI) enkel een handvol Afrikaanse landen en Afghanistan achter zich laten . In het geheel van kansen zijn deze mensen, die vaak erg geïsoleerd wonen, bijna altijd benadeeld. De massamigratie naar de steden is een feit, maar meestal geen oplossing. De vlucht naar de stad is zo erg geworden dat Kathmandu uit zijn voegen barst, terwijl elders het platteland onbenut achtergelaten wordt. De werkloosheid in Nepal is mee daardoor opgelopen tot 46%. Slechts tien landen in de wereld doen het nog slechter op dat gebied . De stadsvlucht is niet duurzaam voor Nepal in zijn geheel en daarom is de beste ontwikkeling het verhogen van kansen op het platteland.

ISARD & Chautaara

Integrale dorpsontwikkeling

korte omschrijving integrale dorpsontwikkeling

Lees meer over dit project

Sindhupalchowk

Het zenuwcentrum van ISARD ligt niet in Kathmandu maar in de meest centrale plaats in het district waar ze actief zijn: Bharabise. Als belangrijke marktplaats op de weg van Kathmandu naar de Chinese grens zijn hier relatief veel voorzieningen en blijft het kantoor relatief goed bereikbaar. Over de weg is het (zonder oponthoud) 3 a 4 uur rijden vanuit Kathmandu. Oprichter en coördinator Ebindra Neupane heeft ook een bescheiden huis in Kathmandu, maar het grootste deel van zijn tijd woont hij op het terrein zelf. Alle vergaderingen zijn in Bharabise. Meer specifiek het dorpje Sunkoshi Bazar, dat vlak tegen Bharabise aan ligt.

ISARD heeft een staf van 9 mensen, met ondermeer een veearts, leerkracht en verpleger. Ebindra Neupane heeft een Master in antropologie en sociologie plus een bachelor in landbouw. Maar naast alle nodige technische én mensenkennis die nodig is om een organisatie zoals ISARD uit de grond te stampen heeft Ebindra vooral de juiste wilskracht en houding. Gandhi is een bron van inspiratie voor de hard werkende bezieler van ISARD, net als Amartya Sen. Hij gaf een lucratieve baan bij een ministerie op om zich nuttiger in te zetten voor de gemeenschap waar hij in opgroeide.

De dorpsbewoners bepalen zelf wat voor hen de hoogste prioriteit heeft. Toch zien we doorgaans dezelfde behoeften in de dorpen. Concreet leidt dit tot een breed pallet aan activiteiten, die afhankelijk van de plaatselijke situatie ondernomen worden. De belangrijkste zijn:

• Informeel onderwijs: Alfabetisering + vervolgcursus.
• Trainingen: spaargroepen, bosgebruikersgroepen, leiderschap, motivering, huisnijverheid, ...
• Landbouwdiversificatie: erosie bestrijdende cashcrops met natuurlijke mest
• Veeteelt gepaard met cursussen op gebied van veeverzorging.
• Boerencoöperaties: met spaargroepen en microkredietsystemen
• Kinderopvang zodat beide ouders kunnen werken.
• Alternatief onderwijs in afgelegen dorpen. In deze dorpen is geen onderwijs (vanwege de afstand).
• Infrastructuur zoals dak van een dorpsgebouwtje of de materiaalkosten voor een waterleiding.