Projectbezoek 2009 : gezondheidscursussen in Humla (THIS)

The Himalayan Innovative Society (THIS) was de eerste organisatie waar we mee samenzaten tijdens ons verblijf van drie en een halve maand in Nepal. We ontmoetten DB Lama, de coördinator en zijn staf op het kantoor van THIS waar we onmiddellijk bediend werden met een heerlijke Daal Bhat-lunch, hét lokale gerecht. Die eerste ontmoeting was vooral gericht op het elkaar wat beter leren kennen. DB is een zeer innemend persoon en we sloten hem al snel in ons hart. Tijdens deze lunchbijeenkomst ontmoetten we ook de Franse coördinator van een partnerorganisatie van THIS; Julien van NGN. NGN staat voor Next Generation Nepal, een Frans-Amerikaanse NGO die als hoofddoel heeft kinderen die naar Kathmandu 'getrafficked' zijn terug samen te brengen met hun familie in de afgelegen regio Humla (in het verre westen van Nepal). We wisten toen nog niet hoe goed we hem en zijn organisatie zouden leren kennen.

Tijdens een tweede ontmoeting maakten we afspraken over ons bezoek aan een dorp in Humla, meer bepaald Ripa. Dit jaar steunde Chautaara vzw, dankzij gulle subsidies van de Stad Gent, twee gezondheidscursussen voor vrouwen, moeders en gezondheidswerkers. De cursus focust op 'maternal health', de aandacht gaat naar veilig en hygiënisch bevallen, zorg voor een pasgeborene, enz. Gezondheidszorg of medische voorzieningen schitteren immers door bijna totale afwezigheid in de verafgelegen en vaak afgesloten regio Humla. Wij wilden graag één van deze cursussen bezoeken om een idee te kunnen vormen van de doelgroep, de leefomstandigheden en cultuur.

Een derde ontmoeting bestond uit de kennismaking met Bodhi Tree, een andere subsidiërende partner van THIS. Opnieuw werden we warm onthaald met een witte 'katta' en een lekkere dhaal-lunch. Babita en Sarah, die samen de Amerikaanse ngo Bhodi Tree vormen, lichtten gepassioneerd hun organisatie toe. Ook deden ze hun plannen voor een nakend bezoek aan Humla uit de doeken.

Uiteindelijk bleek dus dat er drie groepen naar Humla zouden gaan, wij van Chautaara, Bodhi Tree en NGN. Er werden pogingen ondernomen om de reis samen aan te vatten maar er ontstonden talloze misverstanden waardoor dit in sé efficiënte plan niet door ging. De details van dit verhaal zullen we jullie besparen. Het belangrijkste om te weten is dat alle plooien glad gestreken zijn en dat de samenwerking beter zal verlopen dan voorheen aangezien alle betrokkenen (THIS, Bodhi Tree en Chautaara) elkaar nu in persoon ontmoet hebben. In de toekomst zullen we dan ook blijven samenwerken om de gezondheidskampen minimaal 1 keer in alle dorpen van Humla te organiseren.

Om een lang verhaal kort te maken; wij vertrokken uiteindelijk met de mensen van NGN. Zij trokken naar Humla om drie kinderen uit hun home een week 'vakantie' bij hun familie in hun thuisdorp te laten doorbrengen met het oog op een nakende reunie. We namen met z'n negenen de bus van Kathmandu naar Nepalgunj. Hier arriveerden we een vijftiental uren later, groggy en bedompt van de hobbelige busrit. Maar nu begon het avontuur pas echt. We logeerden in het hotel dat werd gerund door DB's vrouw Karma. Een eerste opdracht bestond erin vliegtickets te versieren naar Simikot, de hoofdstad van Humla. Het regenseizoen liep echter op zijn laatste benen en de eerste twee dagen van ons verblijf in Nepalgunj werd er gewoon niet gevlogen. Te slecht weer en achter de wolken zijn er bergen, aan de grond blijven was de boodschap. In Nepalgunj is er echt niets te beleven, gelukkig hielden de kinderen ons bezig met geïmproviseerde spelletjes. Na twee dagen bleken er tickets te zijn naar Jumla maar nog steeds niet naar Simikot. We besloten op deze vlucht zitjes te boeken, nog langer wachten op een eventuele vlucht naar Simikot hield het risico in dat het weer opnieuw zou verslechteren. We zouden dan een vijftal dagen moeten wandelen om Ripa te bereiken, nog net op tijd om het einde van het gezondheidskamp mee te maken.

Op de luchthaven was nog het enkele uren onzeker of we zouden vertrekken maar uiteindelijk stonden we in een lege wachtzaal naar de lucht te staren en ja hoor, even later landde er een klein vliegtuigje. De passagiers hadden het vliegtuigje nog niet goed verlaten of we werden er al in gejaagd en een paar minuten later hingen we al in de lucht. Telkens we een bergpas overvlogen kreeg ik een raar gevoel in mijn maag maar een dik half uur laten stonden we alweer met beide voeten op de grond en snoven we genietend echte, frisse lucht in. DB had opnieuw kamers geregeld maar porters en dergelijke moesten we nog zoeken.

De dag van aankomst in Jumla brachten we alles nog in orde, we vonden porters en kochten nog wat laatste benodigdheden. De volgende ochtend begonnen we dan echt aan het avontuur. Het werd geen voorspoedig avontuur... We maakten maar traag vooruitgang en hadden veel problemen met de porters. Uiteindelijk moesten we na enkele dagen twee porters ontslaan wat onze tocht aanzienlijk bemoeilijkte. Daarbovenop werd Majo ziek en uitgerekend op die dag stelden de porters voor een shortcut te nemen. We gingen hier gretig op in, jammergenoeg vergaten ze ons te melden dat we dan een pas van meer dan 4000 meter moesten oversteken. A day from hell!!! Het doel was om die dag nog Rara-lake te bereiken. Dit doel wérd bereikt, na twee keer 4000 meter over te steken en een nachtelijke tocht rond het meer in het gezelschap van een akelige katachtige en de hindernis van een ingestorte brug. We raakten heelhuids ter plaatse maar voor Majo en mij zat het erop. Niet alleen omdat Majo ziek was, maar ook omdat we ondertussen te laat zouden arriveren in Ripa. Zwaar teleurgesteld keerden we terug, zonder verslag van ons project.

Gelukkig kon DB de teleurstelling enigzins verzwakken. Vlak voordat we Nepal verlieten gaf hij ons een uitvoerig geschreven verslag van de cursus en belangrijker: een CD met foto's die voor zich zelf spreken. De cursussen waren een succes en het geld meer dan goed besteed. Voor ons, Majo en Greet, blijft het doel om Humla te bezoeken bestaan.